.....ή αλλιως, ζωή.
Wednesday
Saturday
τί ωραια που θα ηταν αν το 2012 (με τυχαια σειρα):
ειμασταν ειλικρινεις πιο συχνα (η συνεχης ειλικρινεια ειναι δυσκολη)
τρωγαμε και το συνειδητοποιουσαμε οτι εχουμε αυτη την πολυτελεια να εχουμε φαι μπροστα μας
κοιτουσαμε τον ουρανο πιο συχνα
μεναμε ησυχοι για λιγες στιγμες για να εκτιμησουμε το σκηνικο γυρω μας
διαβαζαμε περισσοτερα βιβλια - ΟΧΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ - αλλα απο αυτα με το χαρτι που τα πιανεις και κανεις τον τεραστιο κοπο να γυρνας τις σελιδες μια μια (ΘΕΕ ΜΟΥ)
κοιτουσαμε τον συνομιλητη μας στα ματια
παιρναμε το θαρρος να κανουμε και να πουμε αυτο που θελουμε εμεις, και οχι οι αλλοι
ημασταν πιο ευγενικοι με τους εαυτους μας και μετα με τους υπολοιπους
ακουγαμε το τι εχει να μας πει το σωμα μας...(κατα πασα πιθανοτητα θα μας ελεγε να του φερομαστε με πιο πολυ σεβασμο)
καναμε πραξη οσα λεμε στους αλλους (δυσκολοτατο εγχειρημα)
εστιαζαμε σε 2-3 πραματα ως τα πιο σημαντικα στη ζωη μας
και βασικα εννοω να εστιαζαμε στους ανθρωπους μας, τιποτα δεν ειναι πιο σημαντικο
βοηθουσαμε οποιον μπορουσαμε να το κανουμε
αναγνωριζαμε τα συναισθηματα μας (καλα και κακα)
ψαχναμε μεσα μας συνεχεια για το καλυτερο
αλλαζαμε τις συνηθειες μας για καποιες πιο ωφελιμες
δουλευαμε ουτε περισσοτερο ουτε λιγοτερο, αλλα οσο αρμοζει στις φιλοδοξιες και στις επιλογες του καθενος
αποκαθηλωναμε τα χρηματα και ο,τι οδηγει σε συγκρισεις και συμπερασματα "επιτυχια ή αποτυχια"
καναμε παρεα με καινουριους ανθρωπους, ασχετου ηλικιας, εθνικοτητας και πεποιθησεων
εκτιμουσαμε καθε μα καθε μικρη ανθυπολεπτομερεια της ζωης...οπως πχ το ποσο ωραια ζεσταινει μια κουπα καφε τα χερια οταν ειναι ξημερωμα και εχεις μαθημα σε μια ωρα...
επιστρεφαμε στη Φυση για να μας γιατρεψει
και τελος, οσο κλισε και αν ακουγεται, αν αγαπουσαμε με ολη μας τη δυναμη προς ολες τις κατευθυνσεις: αγαπη για ανθρωπους, για ιδεες, για συνηθειες, για συναισθηματα, για δημιουργια, για τοπους.....
........ειναι απλουστατο τελικα.........
Sunday
Olivier Föllmi
Ενας φωτογραφος που (αν και γενικα δεν εντυπωσιαζομαι ευκολα απο τα Ασιατικα τοπια και τους ανθρωπους τους) καταφερε να με κανει να τον θαυμασω για τον τροπο με τον οποιο μιλαει για τις φωτογραφιες του, και την αγαπη που τρεφει σε ολη την διαδικασια: πρωτα απο ολα στην αναζητηση και στην φαντασια της συνθεσης, μετα στο προσωπο που ποζαρει, και τελος σε ο,τι συμβολιζει η πραξη την οποια εκτελει το προσωπο αυτο (πχ μια προσευχη). Προκεται για εναν εξαιρετικο φωτογραφο (για τον πρωτο φωτογραφο του οποιου γραμμες διαβαζω) που κανει φωτογραφιες επειδη ειναι ταξιδι, και καθε φορα διδασκεται απο τα παντα γυρω του....απο τον αερα, το φως, τα χρωματα, τους ανθρωπους, τη γη.
Πραγματικος ταξιδευτης.
The artist
Βουβος ασπρομαυρος κινηματογραφος το 2011. Πρωτη φορα ζω την αιθουσα του κινηματογραφου στην απολυτη ησυχια - ειναι μια στιγμη που μολις ερχεται (δεν ειναι ολη η ταινια μουσικα επενδυμενη) ενιωθα εκτεθημενη - ως προς τους αλλους θεατες και ως προς την ιδια την οθονη. Αν κανεις εστω και ελαχιστο θορυβο ακουγεται - φαινομενο πρωτογνωρο για τη μεχρι τωρα σχεση μου με τις σκοτεινες αιθουσες. Ειναι σαν να ξεγυμνωνεται το κοινο μπροστα στην οθονη - και αντιστοιχα η οθονη μπροστα στο κοινο. Στην αρχη ξενιζει - σαν ο διπλανος να εχει παραπανω δυναμη απο οση θα επρεπε - ακουει και την παραμικρη σου κινηση! Αλλα μετα τα πραγματα παυουν να μετεωριζονται - οι θεατες ειναι θεατες και συνεχιζουν να τιμουν την οθονη με την ησυχια τους και τη προσοχη τους, που φαινεται σαν να εχει πολλαπλασιαστει απο αυτες τις ασκησεις ηχου - ηρεμιας.
Ισως η ταινια να αγγιξε μονο αυτους που θα "ακουγαν" ετσι κι αλλιως αυτα που ηθελε να πει (μαλλον που δεν θα ακουγαν, αλλα θα εβλεπαν, μοναχα). Δεν ξερω κατα ποσο καποιος που προτιμα το fresh meat-οπως περιγραφεται στην ιδια τη ταινια ο ομιλων κινηματογραφος- θα της εδινε μια ευκαιρια.
Μια ιστορια απο τα παλια λοιπον - γιατι να τα ξεχναμε αφου μας μαγευουν;
Ισως η ταινια να αγγιξε μονο αυτους που θα "ακουγαν" ετσι κι αλλιως αυτα που ηθελε να πει (μαλλον που δεν θα ακουγαν, αλλα θα εβλεπαν, μοναχα). Δεν ξερω κατα ποσο καποιος που προτιμα το fresh meat-οπως περιγραφεται στην ιδια τη ταινια ο ομιλων κινηματογραφος- θα της εδινε μια ευκαιρια.
Μια ιστορια απο τα παλια λοιπον - γιατι να τα ξεχναμε αφου μας μαγευουν;
χρωστουμενο
http://youtu.be/EK-FbLFo10s
...και παλι η Edith δινει φωνη σε ο,τι νιωθω.
Προς πασα κατευθυνση - κυριως σε παλιες αναμνησεις και συνηθειες- παει το ζε μ'αν φου. Επιτελους.
...και παλι η Edith δινει φωνη σε ο,τι νιωθω.
Προς πασα κατευθυνση - κυριως σε παλιες αναμνησεις και συνηθειες- παει το ζε μ'αν φου. Επιτελους.
Tuesday
ιστοριες τουρισμου
Eτυχε να επισκεφτω καπακι τα δυο πιο τουριστικα μερη της Ελλαδας: Ακροπολη και Σαντορινη. Οι εντυπωσεις ειναι οι εξης:
1. Αν καποιος με δρακουλισια δοντια, τατουαζ, και σκουφο Αη-Βασιλη σας ζητησει να τον βγαλετε φωτογραφια μπροστα απτον Παρθενωνα, μην το κανετε. Θα σας σταματησει καποια ξεναγος ξεφωνιζοντας "νο νο νο πλιζ ντοντ τεικ δις φωτο", ενω παραλληλα πιθανον να σας καταραστει.
Και μετα ο τουριστας θα στεναχωρηθει, και θα ναι κριμα.
2. Θα θελα πολυ να μου εξηγησει ενας απο τους πλανωδιους γιατι διαλεγουν να πουλανε γιαπωνεζικες ομπρελες μαζι με ντοματες τυπου φλαμπερ που κοπανανε διπλα στα ποδια σου οταν στεκεσαι να ξαποστασεις, και την αλλη μαλακια που πεταν στον αερα και ακουγεται σαν το πιο ενοχλητικο υστερικο κουνουπι του κοσμου.
3. Τα μεγαλυτερα θυματα εκμεταλλευσης του κοσμου δεν ειναι τα παιδακια στην Ινδια, αλλα οι Γιαπωνεζοι τουριστες στην Οια. Αλλα και αυτοι δινουν τοσο ευκολο στοχο, ετσι οπως κυκλοφορουν σαν ζαβλακωμενα ουφο που προσγειωθηκαν σε λαθος πλανητη...και φωτογραφιζουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
4. ...και ΟΧΙ καλοι μου κατοχοι πανακριβων μηχανων, δεν ειναι ο,τι υπαρχει πανω στην Σαντορινη αξιο φωτογραφιας. Πχ σιγουρα οχι οι καταλογοι των αθλιων εστιατοριων με τις πλαστικοποιημενες φωτογραφιες φαγητων.
5. ΠΟΣΟΥΣ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑΕΙ ΤΟ ΕΡΜΟ ΑΥΤΟ ΝΗΣΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;
6. Τελικα υπαρχουν οντως οι βλαμμενοι ανθρωποι που θα ακουμπησουν τις καρυατιδες. Και μια και δυο και τρεις φορες.
7. Η Ελλαδα ειναι πανεμορφη. Τελος. Αισιοδοξω.
1. Αν καποιος με δρακουλισια δοντια, τατουαζ, και σκουφο Αη-Βασιλη σας ζητησει να τον βγαλετε φωτογραφια μπροστα απτον Παρθενωνα, μην το κανετε. Θα σας σταματησει καποια ξεναγος ξεφωνιζοντας "νο νο νο πλιζ ντοντ τεικ δις φωτο", ενω παραλληλα πιθανον να σας καταραστει.
Και μετα ο τουριστας θα στεναχωρηθει, και θα ναι κριμα.
2. Θα θελα πολυ να μου εξηγησει ενας απο τους πλανωδιους γιατι διαλεγουν να πουλανε γιαπωνεζικες ομπρελες μαζι με ντοματες τυπου φλαμπερ που κοπανανε διπλα στα ποδια σου οταν στεκεσαι να ξαποστασεις, και την αλλη μαλακια που πεταν στον αερα και ακουγεται σαν το πιο ενοχλητικο υστερικο κουνουπι του κοσμου.
3. Τα μεγαλυτερα θυματα εκμεταλλευσης του κοσμου δεν ειναι τα παιδακια στην Ινδια, αλλα οι Γιαπωνεζοι τουριστες στην Οια. Αλλα και αυτοι δινουν τοσο ευκολο στοχο, ετσι οπως κυκλοφορουν σαν ζαβλακωμενα ουφο που προσγειωθηκαν σε λαθος πλανητη...και φωτογραφιζουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
4. ...και ΟΧΙ καλοι μου κατοχοι πανακριβων μηχανων, δεν ειναι ο,τι υπαρχει πανω στην Σαντορινη αξιο φωτογραφιας. Πχ σιγουρα οχι οι καταλογοι των αθλιων εστιατοριων με τις πλαστικοποιημενες φωτογραφιες φαγητων.
5. ΠΟΣΟΥΣ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑΕΙ ΤΟ ΕΡΜΟ ΑΥΤΟ ΝΗΣΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;
6. Τελικα υπαρχουν οντως οι βλαμμενοι ανθρωποι που θα ακουμπησουν τις καρυατιδες. Και μια και δυο και τρεις φορες.
7. Η Ελλαδα ειναι πανεμορφη. Τελος. Αισιοδοξω.
Saturday
Friday
για δες...
Μερικες φορες ειναι περιεργο να επιβεβαιωνονται τοσα πολλα κλισε, ειδικα οταν με αφορουν (παντα πιστευα οτι λειτουργω διαφορετικα και ημουν και λιγακι περηφανη γι αυτο).
Να που τα κλισε ειναι ωραια. Και καπως ετσι αρχιζω να αλλαζω και εγω, εκει που δεν το περιμενα και με μια ευκολια και προθυμια που επισης δεν ειχα προβλεψει.
Τα ευσημα πανε σε ενα μεγαλο ανθρωπο, που χωρις να το περιμενω και με τροπο λιγο τραχυ με ταρακουνησε με τα λογια του οσο κανεις αλλος. Ειναι η δευτερη φορα που ζω παρομοια σκηνη...λες και ειχε γυρισει η ζωη και μου απευθυνε λογο.
"Πηραμε τη ζωη μας λαθος, κι αλλαξαμε ζωη".
Να που τα κλισε ειναι ωραια. Και καπως ετσι αρχιζω να αλλαζω και εγω, εκει που δεν το περιμενα και με μια ευκολια και προθυμια που επισης δεν ειχα προβλεψει.
Τα ευσημα πανε σε ενα μεγαλο ανθρωπο, που χωρις να το περιμενω και με τροπο λιγο τραχυ με ταρακουνησε με τα λογια του οσο κανεις αλλος. Ειναι η δευτερη φορα που ζω παρομοια σκηνη...λες και ειχε γυρισει η ζωη και μου απευθυνε λογο.
"Πηραμε τη ζωη μας λαθος, κι αλλαξαμε ζωη".
Wednesday
στο λεωφορειο
Παντα νιωθω οτι οταν μπαινω στο λεωφορειο ειναι σαν να πραγματοποιω ενα γρηγορο ψυχογραφημα της ελληνικης πραγματικοτητας.
Χτες μπουκαρανε ενα σωρο ηλικιωμενοι απο μια εκκλησια που ειχε πανηγυρι, και μολις μπηκανε αρχισανε να μαλωνουνε και να βριζονται για τις θεσεις, προφανως υπο την επηρρεια του "αγαπατε αλληλους".
Μου ρθε μια αηδια που καιρο εχω να νιωσω - συνηθως καταφερνω να την καταπνιξω αλλα αυτη τη φορα δεν αντεξα.
Γιατι ειναι τοσο μιζεροι;; Δε πιστευω οτι εχουν παραπανω λογους να ειναι μιζεροι απο εναν νεο ανθρωπο που δεν εχει δουλεια και εχει φαει τα νιατα του να διαβαζει.
Αλλα τι ανησυχω, αφου θα μας σωσει η προταση της Παπαρηγας: Να φυγουμε απο την ΕΕ (κατω ο ιμπεριαλισμος!) αλλα να κρατησουμε το ευρω.
Ετσι, γιατι ειμαστε λεβεντολαος και αλανια ρε συντροφε!
Χτες μπουκαρανε ενα σωρο ηλικιωμενοι απο μια εκκλησια που ειχε πανηγυρι, και μολις μπηκανε αρχισανε να μαλωνουνε και να βριζονται για τις θεσεις, προφανως υπο την επηρρεια του "αγαπατε αλληλους".
Μου ρθε μια αηδια που καιρο εχω να νιωσω - συνηθως καταφερνω να την καταπνιξω αλλα αυτη τη φορα δεν αντεξα.
Γιατι ειναι τοσο μιζεροι;; Δε πιστευω οτι εχουν παραπανω λογους να ειναι μιζεροι απο εναν νεο ανθρωπο που δεν εχει δουλεια και εχει φαει τα νιατα του να διαβαζει.
Αλλα τι ανησυχω, αφου θα μας σωσει η προταση της Παπαρηγας: Να φυγουμε απο την ΕΕ (κατω ο ιμπεριαλισμος!) αλλα να κρατησουμε το ευρω.
Ετσι, γιατι ειμαστε λεβεντολαος και αλανια ρε συντροφε!
Saturday
on creativity
Αν και θεωρω οτι το TED ειναι κατι σαν fast food 'ποιοτητας' για βιαστικους αποδεκτες, αυτο το βιντεο ειναι αρκετα ενδιαφερον.
Αγγιζει ενα απο τα θεματα που πιστευω θα σκεφτομαι και θα στριφογυριζω σ'ολη μου τη ζωη: τη σχεση μεταξυ δημιουργικοτητας και δημιουργιας, και το πως αυτη αποτυπωνεται στην προσωπικοτητα (τη δικη μου και του καθενα).
Διοτι μου ειναι και τα δυο αυτα πραματα απαραιτητα.
Παρεπιπτοντως, μολις προσεξα ποσο εξαιρετικη ειναι η ελληνικη ετυμολογια της λεξης 'δημιουργος' ('δημιος' και 'εργο').
Αγγιζει ενα απο τα θεματα που πιστευω θα σκεφτομαι και θα στριφογυριζω σ'ολη μου τη ζωη: τη σχεση μεταξυ δημιουργικοτητας και δημιουργιας, και το πως αυτη αποτυπωνεται στην προσωπικοτητα (τη δικη μου και του καθενα).
Διοτι μου ειναι και τα δυο αυτα πραματα απαραιτητα.
Παρεπιπτοντως, μολις προσεξα ποσο εξαιρετικη ειναι η ελληνικη ετυμολογια της λεξης 'δημιουργος' ('δημιος' και 'εργο').
Thursday
τζογκινγκ στις 11 το βραδυ με πανσεληνο και εκλειψη
μερικα πραματα δυστυχως θα χαλουσαν ακομα και με την πιο τελεια και την πιο οικεια και αγαπημενη φωτογραφικη μηχανη να τα προσεγγιζα. Ενα απο αυτα ηταν ο ουρανος χτες το βραδυ, οταν πηγα να τρεξω στις 11 παρα, που μολις ειχε σκοτεινιασει και το φεγγαρι ανετελειε κοκκινο και λειψο.
ναι μερικες φορες με τρομαζει το θρασσος με το οποιο μου αρεσει η ζωη...και οι ανθρωποι. Ξανα και ξανα στα ιδια καταληγω. Οταν εχεις ανθρωπους στη ζωη σου και οταν εχεις ουρανους, τοτε δε χρειαζεσαι τιποτα.
(το into the wild εχει ποτισει τον εγκεφαλο μου περα για περα, πανε 2 χρονια τωρα)
ναι μερικες φορες με τρομαζει το θρασσος με το οποιο μου αρεσει η ζωη...και οι ανθρωποι. Ξανα και ξανα στα ιδια καταληγω. Οταν εχεις ανθρωπους στη ζωη σου και οταν εχεις ουρανους, τοτε δε χρειαζεσαι τιποτα.
(το into the wild εχει ποτισει τον εγκεφαλο μου περα για περα, πανε 2 χρονια τωρα)
Sunday
tanzt, tanzt
Κολλησα.
Θα εδινα πολλαααα πραματα για να μπορουσα να εκφραζομαι ετσι μεσα απο το χορο... αλλα τι να κανεις, δεν μπορουμε να τα χουμε ολα.
Θα αρκεστω στις φωτογραφιες μου :)
Α και η υπεροχη μουσικη λεγεται Lillies in the valley, απο Jun Miyake. Κολλησα και με τη μουσικη.
Sunday
στιγμες
ειναι τρελο το ποσα λιγα πραματα εχει αναγκη καποιος για να ειναι ευτυχης. Το λεω και το πιστευω οτι το ιδιο ισχυει για τον καθενα, ειμαι σιγουρη οτι ετσι παει. Ανθρωποι. Το πιο σημαντικο πραμα στη ζωη μου. Κανουν τις στιγμες να φευγουν απο την κυριολεξια τους και να πανε να γινονται κατι φοβερο, κατι που ενωνει. Ισως ειμαι εξαιρετικα ρομαντικη αυτη τη στιγμη - ισχυει- αλλα νιωθω μια σιγουρια οτι μερικες φορες βιωνω μαγείες...
ισως παλι να φταινε οι μυρωδιες της ανοιξης, το αερακι, ο αερας πανω στη λιμνη το σουρουπο που μου παιρνουν το μυαλο και το πανε σεργιανι (και το κακο ειναι οτι δεν μπορω να πω οχι στις βολτες)
οριστε τι ειμαι αυτο τον καιρο:
ισως παλι να φταινε οι μυρωδιες της ανοιξης, το αερακι, ο αερας πανω στη λιμνη το σουρουπο που μου παιρνουν το μυαλο και το πανε σεργιανι (και το κακο ειναι οτι δεν μπορω να πω οχι στις βολτες)
οριστε τι ειμαι αυτο τον καιρο:
Βουβή συναυλία
Απο την Athens Voice, άρθρο του Οδυσσέα Ιωάννου:
31 Ιανουρίου 1993. Δέκα οχτώ χρόνια πίσω. Καλεσμένος μου στο ραδιόφωνο ο Ιάκωβος Καμπανέλης με αφορμή την συμπλήρωση εξήντα χρόνων από την άνοδο των Ναζί στην εξουσία, στην Γερμανία. Σκέφτομαι μία ερώτηση για πολλή ώρα αλλά δειλιάζω. Την βρίσκω προκλητική. Η γλυκύτητα του καλεσμένου μου και ο τρόπος που μιλούσε, εξαφάνισε τον δισταγμό μου και λίγο πριν το τέλος τον ρωτάω:
- Κύριε Καμπανέλη, συγγνώμη αν ακουστώ προκλητικός, υπήρχαν κάποιες στιγμές στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο Μαουτχάουζεν που να τις θυμάστε με τρυφερότητα, που να τις νοσταλγείτε (ναι, ο αθεόφοβος, χρησιμοποίησα την λέξη “νοσταλγία”!) ή ήταν μία σκέτη κόλαση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό;
- Δεν είναι καθόλου προκλητική η ερώτησή σας. Υπήρχαν οι ανθρώπινες σχέσεις, οι φιλίες, η αυτοθυσία και οι πράξεις ανθρωπιάς ανάμεσα στους κρατουμένους.
Αλλά θα σας μιλήσω περισσότερο για τους “έρωτες” στο Μαουτχάουζεν. Ήταν στρατόπεδο μόνο για άντρες, όμως τον τελευταίο χρόνο είχαν φέρει και γυναίκες κρατούμενες.
Μας χώριζε ένα ηλεκτροφόρο σύρμα και μία απόσταση. Μαζεύομασταν εκατοντάδες άντρες από την μία πλευρά και εκατοντάδες γυναίκες από την άλλη. Κοιταζόμασταν. Μόνο. Απλά κοιταζόμασταν. Δεν μιλούσαμε, δεν μπορούσαμε να ακούσουμε ο ένας τον άλλο. Άγνωστοι άντρες κοιτούσαμε άγνωστες γυναίκες. Ήταν μία Θεία ερωτική ώρα. Αυτή η μορφή έρωτα είχε μία τραγικότητα. Το σύρμα ανάμεσά μας ήταν μία ύβρις που χώριζε ό,τι πιο φυσικό υπάρχει. Αυτή η σιωπή ήταν μία βουβή συναυλία που τραγουδούσε τον έρωτα σαν αρχή και τέλος της ζωής.
Αλλά θα σας μιλήσω περισσότερο για τους “έρωτες” στο Μαουτχάουζεν. Ήταν στρατόπεδο μόνο για άντρες, όμως τον τελευταίο χρόνο είχαν φέρει και γυναίκες κρατούμενες.
Μας χώριζε ένα ηλεκτροφόρο σύρμα και μία απόσταση. Μαζεύομασταν εκατοντάδες άντρες από την μία πλευρά και εκατοντάδες γυναίκες από την άλλη. Κοιταζόμασταν. Μόνο. Απλά κοιταζόμασταν. Δεν μιλούσαμε, δεν μπορούσαμε να ακούσουμε ο ένας τον άλλο. Άγνωστοι άντρες κοιτούσαμε άγνωστες γυναίκες. Ήταν μία Θεία ερωτική ώρα. Αυτή η μορφή έρωτα είχε μία τραγικότητα. Το σύρμα ανάμεσά μας ήταν μία ύβρις που χώριζε ό,τι πιο φυσικό υπάρχει. Αυτή η σιωπή ήταν μία βουβή συναυλία που τραγουδούσε τον έρωτα σαν αρχή και τέλος της ζωής.
Δυσκολευομαι τωρα τελευταια να ηρεμησω - συνεχεια βρισκω (φταιω;;) κατι που να θελει να το φροντισω ή να το αντιμετωπισω.
Εχω χασει την ιδιοτητα της πυξιδας που ειχα μεχρι πρωτιστως - που οταν εχανα τον προσανατολισμο μου με μικρη προσπαθεια κοιταζα προς τη σωστη κατευθυνση και εβρισκα τον στοχο.
Η απωλεια της ισορροπιας για μενα ειναι πολυ απειλητικη - κουραστικη μαλλον πιο πολυ, γιατι δεν εχω χρονο να σπαταλαω στο να βρω τι μου χρειαζεται, και μετα να το κανω.
Φυσικα και βρισκεται μπροστα μου το γνωστο προβλημα (χρονος <-> σπουδες <-> υπερβολικη δεσμευση).
Υποθετω θα πρεπει απλως να κανω υπομονη... Απλα με εχω εκπαιδευσει ετσι ωστε ο χρονος παθητικοτητας να θεωρειται χαμενος χρονος.
Μαλλον πρεπει να αρχισω να αφηνω λιγο τα ηνια της ζωης μου στους αλλους, στην τυχη, στη μοιρα. Ευκολο να το λες....
Εχω χασει την ιδιοτητα της πυξιδας που ειχα μεχρι πρωτιστως - που οταν εχανα τον προσανατολισμο μου με μικρη προσπαθεια κοιταζα προς τη σωστη κατευθυνση και εβρισκα τον στοχο.
Η απωλεια της ισορροπιας για μενα ειναι πολυ απειλητικη - κουραστικη μαλλον πιο πολυ, γιατι δεν εχω χρονο να σπαταλαω στο να βρω τι μου χρειαζεται, και μετα να το κανω.
Φυσικα και βρισκεται μπροστα μου το γνωστο προβλημα (χρονος <-> σπουδες <-> υπερβολικη δεσμευση).
Υποθετω θα πρεπει απλως να κανω υπομονη... Απλα με εχω εκπαιδευσει ετσι ωστε ο χρονος παθητικοτητας να θεωρειται χαμενος χρονος.
Μαλλον πρεπει να αρχισω να αφηνω λιγο τα ηνια της ζωης μου στους αλλους, στην τυχη, στη μοιρα. Ευκολο να το λες....
Subscribe to:
Posts (Atom)